Çok Duygusal Ve Naif Bir Çocuğun Kitabı

Arkadaşlarınızla paylaşın.

Öfke kontrol edilebilir ama bir zehirdir.

Küçüklüğümden beri hep naif ve aşırı duygusal korkak bir insan oldum. Sebebi babam denecek o insandır. Artık ailemi çok az seviyorum. Sevgimden ziyade onlara öfkem var. Bakamayacağınız çocuğu niye yaptınız ki? Ben niye dayak yedim çünkü siz bir çocuğa katlanamıyordunuz diye. Geçmişe ne zaman dönüp baksam hep karısını öldürmeye çalışan bir eş ve bizi zar zor seven bir baba hatırlıyorum. Karısının boğazına yapışıp onu öldürmeye bile çalıştı. Öldürmedi tabi ve annem polise gitmedi tabi. Çünkü aile dediğin bu sikik kurum, her şeyden önemli görülüyor. Ne yaşanırsa yaşansın aile içinde kalmalı ve bitmeli. Tabi herkes benim de bir parçası olduğum bu kuruma aile denmeyeceğini çoktan biliyor olmalı. Ama eğitimsiz insanlar bunu göremeyecek kadar aşağıdalar. Aile bir illüzyondan ibarettir. Aile diye bir şey yoktur aslında. Normalde olması gereken ve doğada da olan şey şudur: Neslin devamı için kadın ve erkek bir araya gelir, çocuk yapar yetiştirir ve sonra herkes kendi yoluna gider. Sürü halinde yaşayan hayvanlarda bile belirli bir süre sonra yeni doğanlar artık yetişkin sayılır ve sürüdeki yerlerini alırlar. Gerekirse savaşır ve ölürler. Ebeveynleri onlara yapışıp kalmaz . Bir çok kez yavrular yuvadan ayrıldıktan sonra asla birbirlerini görmezler. Niye? Çünkü doğa en iyisini biliyor. Anne, baba ve yeni yavrular bir arada barınırsa birbirlerini öldürürler. Ama Türkiye’de aileler çocuklarının sırtına yapışmaktan, onlara destek olmaktansa emir vermekten zevk alıyorlar. Neden mi? Sadist hepsi. Kendi küçük oyunlarında kahraman olduklarını düşünüyorlar. Kontrolün kendilerinde olduğunu sanıyorlar. İyiliğinizi filan istediklerinden değil. KEndi iyiliklerini istediklerinden. Çocuğunuza hayatı zehir ettikten sonra iyi bir işi olmuş da ne olmuş.  Her insan özellikle de dahi insanlar (hayal gücü çok gelişmiş olan insanlar, inanılmaz zeki olup bilimde inanılmaz olanlar, inanılmaz güzel resim yapanlar, inanılmaz güzel müzik yapanlar ve daha binlercesi) normal mesleklerde çalışma ve normal toplum içinde standart bir hayat yaşamaya adapte olamazlar. Onları sürekli başka çocuklarda kıyaslayıp aynısını yaptırmaya çalışmaktansa onlara yol açıp ilerlemelerine izin verilmelidir. Her şey örgün eğitimden ve bir kağıt parçası olan bir diplomalardan ibaret değildir. Bunu göremeyen insanlara acıyorum. Benim zihnimi zehirleyip beni bozan her insana öfke doluyum. Yıllardır depresyondayım. Öfke doluyum. Sadece öfke…

[1.sayfa ]


Arkadaşlarınızla paylaşın.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir